zaterdag 28 januari 2017

Voor een ander

Lunchpauze op het werk. In een kleine gezellige keuken, boterhammekes, soepke en kletsen maar...

Het onderwerp van die middag is Tournée Minérale, een initiatief (van Kom op tegen kanker en DeDruglijn) om de hele maand februari geen alcohol te drinken

Er wordt druk gepraat over wie meedoet. En voor wie het lastig zal zijn. En hoe we het gaan volhouden. En hoe je omgaat met situaties waarin anderen je zullen zeggen dat je niet 'gezellig' bent. en wat te doen met feestjes, etentjes en,-god forbid-, Carnaval!

En dan bedenk ik luidop dat ik het toch makkelijk gekund heb, 9 maand lang, 2 keer zelfs, tijdens mijn zwangerschappen... 

Mijn collega reageert: "jamaar, dat is voor je baby, dat is voor een ander" 
Ik zie haar en mijn gezicht veelbetekenend naar elkaar kijken. Met 1 zin raakt ze de essentie  van ons debat: "voor een ander" kunnen we zoveel meer...

Als het voor een ander is kook ik ook net dat ietsje beter. En als ik vrienden uitnodig ligt het huis nog net iets meer opgeruimd. En als ik mildheid toon naar een ander bedenk ik dat ik dat ook beter kan doen naar mezelf toe. 

Ik hoor veel vrouwen (mezelf incluis) zeggen dat ze eens wat tijd moeten maken "voor onszelf". Dan gaan we eens naar de sauna, of op restaurant, of een lange wandeling maken in het bos, of weet ik veel wat voor onszelf ontspannend werkt. En das mooi, en doet deugd, en laadt de batterijen op, je krijgt er energie van, je slaapt beter.

Maar misschien ligt het "voor onszelf-cadeau" elke dag klaar om uitgepakt te worden. In elk moment. 

Misschien moeten we maar eens voor onszelf een maandje geen alcohol drinken. 

Ze zeggen dat je huid ervan gaat stralen, je meer energie krijgt en beter gaat slapen.








dinsdag 12 juli 2016

een zomer vol liefde part 1


Hij lag nog eens naast mij, mijn kleine jongen van 9.
Het is lang geleden, want jongens van 9 slapen niet meer bij hun moeder. Ze kussen je snel bij het afscheid op school en stormen weg. Ze spelen voetbal en vechten met hun zus...
Maar deze nacht was een uitzondering. Hij kon niet slapen, het was wat warm.
Hij sliep na 2 minuutjes, dankzij moekes magic vibes.


Hij liep naast mij, mijn lieve man van 36. Aan een moordend tempo. Tussen Torhout en Ruddervoorde. Heen en terug. En heen en terug. 42 kilometer. 3'10. Patat. Boem. Klets. Mijn held. Ik op de fiets uiteraard, de longen uit mijn lijf schreeuwend. We wisten het allebei. Dit wordt een toptijd. 12 dagen (!) ervoor liep hij nog een marathon in de Amersfoortse Hitte. Nu, in de koele Westvlaamse Avondzon, is Tom in zijn element. En daarna reed hij eventjes nog 7 km met de fiets terug naar de auto, met mij achterop. Zotcontent, allebei. Zo ongelooflijk fier, ik.






Hij stond naast mij, mijn vokke van 67. Om samen te racletten. Want raclette (naast Thais eten), is heilig! Heilig zeg ik u!
Een traditie uit onze jaarlijkse reizen naar Zwitserland al sinds ik een kleuter was. Een kunst ook.
Zoals een kleermaker zijn vak doorgeeft, zo gaf ook mijn vokke de kunst van het racletten door. De bergen ontbraken, maar het feest was er niet minder om. Met de familie Vanhaecke, en Koen en Caroline en Valerie, Fries en Max en Bo. Waar de essentie van het leven wordt gevierd: vriendschap, gezondheid, verjaardag, geluk.



















woensdag 16 maart 2016

the art of jogging - luisteren naar je hart




Ik was in de herfst een beetje moe. Een beetje veel moe.
Een week slapen (jawel, echt een week slapen) hielp niet.
Dan maar naar de sportarts die meteen een ijzertekort  in mijn bloed  zag.
Massa's ijzerpillen, een D-kuurke en twee maand bijna niet meer lopen wierp zijn vruchten af: Dit meisje is niet meer moe, groet 'smorgens de dingen met een brede glimlach, en kan weer lopen.


Lopen...
Maar met een wijze les van het lief indachtig: luister naar je hartje. Na in januari en februari wat aan te modderen hebben we besloten de hartslagmeter aan te trekken en op basis van mijn conditietests in het verleden eventjes wat berekeningen te maken. Blijkt dat mijn vermoedde LSD-tempo van vorige herfst te hoog lag. Veel te hoog. Gevolg:
Overtraining
Big time.

Want jawel, zelfs op mijn zeer bescheiden niveau kan je overtraind raken. En dus doodmoe worden.

Ik ga er prat op een trage loper te zijn. En moet mijn reputatie nog steeds alle eer aandoen. Mijn LSD-tempo volgens mijn hartslag is nu zo traag dat ik mijn best moet doen om wandelaars in te halen.  No Kidding. For real!

Maar het komt allemaal goed. De zon is er weer, de lente is in het land. En de goesting er terug. 
Big time.
Ik ben gemotiveerd om het goed en gezond aan te pakken.
En ik heb een man die achter me staat. En fier op me is. No matter how slow I go.   




vrijdag 30 oktober 2015

Jezelf in de tabellen lopen

De tabellen

Ik zag ze voor het eerst al enkele jaren geleden. In mijn allereerste marathonboek bij mijn allereerste marathonvoorbereiding. Ik kreeg hem van mijn mijn moeder. Het is het de bijbel der marathonvoorbereidingsboeken. Steffny.

 
Ik las het ijverig, omdat ik van mijn eerste marathon een succes wilde maken (lees: ik wilde aankomen). Ik maakte berekeningen en probeerde te begrijpen. 
Tot ik aan die tabel kwam. Die tabel met daarin je 'actuele 10-km tijd'. En daarbij snelheden voor verschillende trainingen.
 
En al gauw bleek dat ik geen 'echte' was. Mijn 'actuele 10-km tijd' stond niet eens in de tabellen.  
Steffny schrijft voor de snelle lopers. Voor de doorwinterde marathonlopers. Steffny had niet mijn lopersprofiel in gedachten toen hij zijn tabellen opstelde. En ik heb zijn boek zwaar ontgoocheld dichtgeklapt. Om nooit meer te openen. 
Ik kocht een ander boek: duidelijk meer geschreven voor mijn lopersprofiel: marathonlopen kan iedereen!

Een aanrader :-)
Ik ben aangekomen. Die eerste marathon. En ook die tweede en derde. Aan een tijd die traag tot extreem traag is. Maar ik heb ze uitgelopen. Elke keer. Ik ben een aankomer, geen opgever. Ik ben een bijterke. Een traag bijterke :-)









Tot een maand geleden.
Mijn lief was me aan het uitleggen waarom mijn lsd'ke niet te snel mag zijn en aan welk tempo ik hem best liep.  
En hij haalt het boven: mijn grootste frustratie der frustraties. Steffny!
Erger nog. Hij neemt dé tabel erbij. 
En hij wijst een lijn aan in de tabel. "Kijk,", zegt hij, "jij loopt zo snel op 10 km, dus moet die tijd haalbaar zijn."

Als dit nu een amerikaanse film was, zou een ontroerend melancholisch en misschien ook bombastisch liedje op de achtergrond te horen zijn. 

Ik. Of beter. Mijn tijd staat IN de taballen.
De tabellen.
Van Steffny. 
 

donderdag 24 september 2015

Ietsje sneller lopen

Ik loop dus... een ietsje sneller.
Begrijp me niet verkeerd, ik blijf een trage loper. Maar af en toe loop ik dus, occasioneel, ook ietsje sneller. 

Hoe ik dat doe? 

Een deftig trainingschema van mijn geweldig lief, gecombineerd met een scheutje tender love and care van mijn geweldig lief... Het doet wonderen. 

En ziedaar, 12 km/u is een feit. Op 5 kilometer welliswaar, maar een mens moet ergens beginnen.

En Rieme -ja, waar ligt dat?- is een goeie plek om te beginnen. Een zeer bescheiden loopje met een beperkt deelnemersveld  voor 1,2 of 3 rondjes van 5 km. 

mijn lief loopt 10 km en ons moeke 5. 
Deze laatste, bijna 65, is aan haar tweede loopcarriere begonnen. Het herstel na de knie-operatie loopt goed en ze droomt weer stiekem van een 'loopke in de bergen' 
Daarmee bedoelt ze een 17 km lange bergloop in de alpen...

Vaderlief maakt ondertussen weer wilde marathonplannen voor ons in verre oorden. It runs in the family. 

Chaotisch start van onszelf en dan die 8 anderen met een verrasingsaanmoediging van Indra en Luc, de echte helden van deze zomer met hun 100 km wandelen! 

Een mens heeft niet veel meer nodig om meteen naar voor te sprinten. En dan werkt die verdomde gps niet en begin je te vloeken. Maar tegelijkertijd wordt alles relatief. Want ik weet dat ik snel bezig ben. En ga gewoon op gevoel snel lopen. In mijn rug: een beer van een vent, en tevens ook ploegbaas van mijn lief, Filip. Blijkt achteraf dat hij zowiezo mij ging volgen, omdat mijn streeftijd de zijne was. Het was de juiste motivatie. Een pokkesaai parcours met bitter weinig bochten... Maar als je aan deze 'snelheid' loopt wil je ook geen bochten. Ik verzwak de laatste kilometer (ja hallo, zo lang zo rap lopen!) en Filip komt naast me. Hij sleurt me mee naar de finish. En ik zie mijn tijd: 24'26. Gewoon focking onder de 25'! 

Moeke komt enkele minuten later ook binnen.  Ook zotcontent en blij dat ze het weer eens kon voelen, dat wedstrijdgevoel. Mijn lief loopt 10 kilometer en komt vlotjes binnen op 40'03. Vlotjes :-) Stoere vent van me. 



woensdag 19 augustus 2015

Dodentocht: over liefde en supporters

 
Indra. Ze heeft 'em gewandeld. De dodentocht. Helemaal alleen. Het is te zeggen: ze heeft helemaal in haar eentje gedurende 100 km de ene voet voor de andere gezet. Aan een razend tempo.
Maar ze was zeker niet alleen. Want haar dochter was erbij, altijd, in  de liefde van al haar supporters.

Ik kan het me niet voorstellen, en Suuz' mama en moeke zeggen me ook dat je het je niet wil voorstellen; je kind verliezen. Dat de pijn onbeschrijflijk is. 
Je kind verliezen na het negen maanden te hebben gedragen. Na negen maanden uitkijken met je gezin. Neen. Ik kan het me niet voorstellen. 

Maar ik kan me wel voorstellen wat ze wilde doen. Wandelen met haar dochter. 100 kilometer. En rondom haar en haar vrouw en kinderen: zoveel liefde. Zoveel mee-leven, mee-wandelen, mee-lachen, mee-drinken en veel mee-huilen. Tientallen vrienden en familie wandelden mee, moedigden aan, van dichtbij op het parcours en van ver in hun hart.
Want zoveel liefde samen kan écht verdriet dragen.
 







En toch stapte ze zelf. Met Suuz. Omdat dat was wat ze moest doen. Omdat dit haar manier van rouwen is. 
Ik ben dankbaar dat ik erbij mocht zijn. Ik ben dankbaar dat ik dat kon. Dankbaar om getuige te mogen zijn van zoveel liefde. 

Elke mens gaat anders om met verdriet.  Sommigen zijn stil en sereen, anderen heel luid en duidelijk.
En geen enkele manier is de juiste, maar er is voor ieder van ons een juiste manier. 
Indra vroeg om haar te steunen bij haar manier.
En welke manier dan ook, iedereen verdient een supporter. Iemand die in stilte, of misschien heel luid je aanmoedigt, bij elke stap die je zet. Iemand die er is, en jouw manier van verdriet hebben respecteert en mee-draagt.

En daarvan getuige mogen zijn is een geschenk dat ik meedraag.
 


Laat maar komen, die cheerleaders...


 


dinsdag 11 augustus 2015

Sierre Zinal

Het is een dunne lijn tussen goed zot en prettig gestoord. En in het juiste kader is goed zot nog zo slecht niet, integendeel...

Goed zot: mijn lief. 
Mee goed zot: ikke

We gingen dus een weekje op vakantie. Met de kinderen. Wandelingen maken in de bergen, zwemmen, een beetje luieren...
 


En tot een dag voor vertrek was dat een strak plan.
 

Ware het niet dat wij ook graag lopen. En nog liever in de bergen. 
En kijk eens aan, is dat niet, toeval o toeval, sierre-zinal, een mega-coole maar zotte loopwedstrijd die doorgaat in de week dat wij in zwitserland zijn??!
Te mooi om waar te zijn. Als je weet dat onze vriend Kilian hier vorig jaar ook aan meedeed en won (de snelste mens ooit in de bergen, hij loopt overal in de wereld races maar wil deze zeker niet missen), dan wil je er gewoon bij zijn. De beslissing was snel gemaakt, yours truly is nog niet klaar voor deze race en de blink in ogen van mijn lief sprak boekdelen. Hij hoopte wel op wat regen en niet te warm weer. Hitte is niet zijn ding. Maar ik stelde hem gerust: in de bergen is het maar weinig echt heet. 


Alle dossards waren al uitverkocht natuurlijk maar met een facebook-berichtje en een zeer vriendelijke zwitserse loopster die haar nummers verkocht is dat snel gefixt.
 


Tot we het profiel van de race nog eens goed bekeken... Jeezes man!
Voor de niet-trailrunner: 20 km aan een stuk klimmen, 2200 hoogtemeters overwinnen. Dat is niet gewoon eventjes ardennen-klimmen. Nee, dat is zwarte piste-steil omhoog lopen, klauteren, zwoegen. En o ja, dan volgen nog 11 km dalen, klimmen, dalen , klimmen... Met een heel steile afdaling naar zinal als dessertje. 31 km door de bergen lopen. Dat is zwaarder dan een platte marathon... Goed zot. Maar kom, als je voorbereid bent moet dat allemaal goedkomen, right?
 
'Voorbereid' is hier het sleutelwoord. Want de zottigheid zit hem niet in de race maar in het gebrek aan voorbereiding. Eind juni liep hij een marathon, mijn held. Maar sindsdien was de langste duurloop 14 km. En dat was dan nog de enige... 
En ja, enkele dagen voor de start toch nog 1 keer in de bergen lopen, kwestie van eens te voelen hoe steil het wel niet zou zijn... Dat was het dan. 

Mix dat dan nog met hele week wat te weinig slaap, wandelingen met vier kinderen, heet weer (wie zei ook alweer dat het in de bergen lekker fris is), lekker eten en een gin-tonic (of twee :-) de avond voor de start. Kortom: ideale voorbereiding..
Chance dat mijn lief een natuurtalent is.
 
Wij dus met de vier daltons naar de start.
 


 Kilian stond vanvoor, mijn Kilian ergens in het midden. En zoals een trailrun behoort wordt er afgeteld. Een startschot was wat overbodig. Maar kom. We gaan hier niet muggeziften. Dit is wel Sierre-Zinal waar we het over hebben...
En dan... Begint het te regenen. Haleluja. Vier kinderen en ik die blij zijn met regen. Kom dat tegen! Wij in de mini-bus, in de regen, op weg naar Chandolin, het enige punt waar ik met een 5-jarige zou geraken. Ik zag een loper huilend neerzakken op een bank. Omdat hij niet verder kon omwille van zijn maag. Omdat hij zo graag deze race had uitgelopen....


En dan Tom, onze held. Zijn supportertjes hadden vol goede moed en nog steeds in de regen staan wachten. En waren dolgelukkig. En daarna: racen naar de aankomst. Zinal. Schitterend mooi dorpje in de bergen. En bij aankomst: de zon. Kilian was al aangekomen. Maar die kon ons gestolen worden.

Want de grote held van de dag was toch Tom. Ferm uitgelopen, die Sierre Zinal.
Wat hebben we aldus geleerd? 2 gin-tonics en enige vermoeidheid in de benen op voorhand: works like a charm!


Plannen voor volgend jaar worden gesmeed. En how-to blogs worden gretig gelezen :-)